In de geest van de tijd – we spreken over de eerste helft van de 19e eeuw - kreeg de kerk vanbinnen een neobarok aanzien. 

Het interieur werd in barokke zin wit gestukadoord. Ook de inventaris, die in de loop van de 19e eeuw werd vervaardigd, respectievelijk van buiten werd aangeworven, kreeg een overwegend barok karakter. 

Dat geldt bijv. voor de biechtstoelen, die eind 17e eeuw in Antwerpen zijn gemaakt en waarschijnlijk in Frankrijk zijn aangekocht. 

Ook de barokke kruiswegstaties, waarvan er nog een aantal in de kerk hangt, stammen uit de 19e eeuw. Ze zijn omstreeks 1840 door een Antwerpse schilder vervaardigd. Het hoofdaltaar en de beide zijaltaren - ze zijn van hout en niet van marmer! - hebben eveneens een neobarok karakter. Ze zijn omstreeks 1860 in Frankrijk aangekocht, waar onder invloed van de antiklerikale wetten van minister Combes vele kerken en kloosters waren gesloten.